Kościół ewangelicki w Pasieczniku

Charakterystycznym obiektem górującym nad miejscowością Pasiecznik w gminie Lubomierz jest niewątpliwie strzelista wieża szesnastowiecznego kościoła katolickiego pw. św. Michała Archanioła.  Nie wszyscy zdają sobie jednak sprawę, iż kilkaset metrów od tej świątyni, tuż przy trasie Zgorzelec- Jelenia Góra możemy natrafić na pozostałości luterańskiego ,,domu modlitwy”, jak pierwotnie określano znajdujący się w tym miejscu okazały obiekt sakralny.

Historia tego miejsca rozpoczyna się w roku 1747, kiedy to w Spiller, czyli ówczesnym Pasieczniku, zakończono budowę niewielkiego ewangelickiego kościoła. Budynek, którego mury wykonane były z kamienia, cegły i gliny, zwieńczony był wielospadowym dachem pokrytym łupkiem. W zachowanych opisach wnętrza świątyni możemy przeczytać, iż posiadała ona kamienną posadzkę, natomiast ściany i strop pokryte były deskami. Co ciekawe, ten stosunkowo niewielki kościół posiadał dwupoziomowe empory, również wykonane z drewna. W roku 1923, dzięki staraniom ówczesnego pastora do świątyni dobudowano niewielką, siedemnastometrową wieżę z polnych kamieni.



Gdy w drugiej połowie lat 40-tych ubiegłego stulecia niemiecka ludność, której sporą część stanowili luteranie, została przymusowo wysiedlona z tych terenów, budowla została pozostawiona sama sobie. Pomimo, że wojenną zawieruchę przetrwała niemal nienaruszona, niecałe trzydzieści lat później podjęto decyzję o jej wyburzeniu. 22 kwietnia 1970 roku przystąpiono do rozbiórki, oszczędzono jednak wspomnianą wcześniej wieżę.

Obecnie w miejscu, gdzie niegdyś znajdowała się kościelna nawa, znajduje się niewielkie boisko do gry w koszykówkę, a kamienny portal, zdobiący dawniej zachodnią fasadę dzwonnicy został zamurowany. Niestety, schody prowadzące na jej wyższe kondygnacje także zostały rozebrane. O dawnym przeznaczeniu tego miejsca przypomina dziś jedynie niewielka, nieco zniszczona tablica informacyjna.  Pasiecznikowski kościół podzielił los wielu podobnych mu protestanckich świątyń na Dolnym Śląsku; opuszczony po II wojnie światowej posłużył miejscowej ludności jako źródło materiałów budowlanych i tylko od nas zależy, czy pamięć o nim przetrwa przez następne lata.

Wieża od strony południowo-wschodniej
Archiwalna fotografia kościoła pochodzi ze strony:
https://dolny-slask.org.pl/